نازنینم پریشب بهم گفتی می دونم دوستم داری واسه

               همینم زنگ زدی منم به دروغ بهت گفتم هیچ احساسی

               نسبت بهت ندارم ولی باور کن بعد از خدا تویی معبودم

                                       عزیزم می پرستمت

               گلم بهم گفتی داشتم فراموشت می کردم و تو با زنگ زدنت

               کاری کردی که دوباره بهت فکر کنم

               با این حرفت احساس کردم که سر یه دوراهی گیر کردم

               یه راه این بود که زنگ نزنم و بزارم فراموشم کنی تا

               بتونی طعم خوشبختی رو بچشی و راه دومم این بود که

               زنگ بزنم و نزارم اسمم مثل یه خاطره ی کهنه تو

               دفتر قلبت حک بشه و من راه دوم و انتخاب کردم

               اما هر بار صدای بوق تلفن دیوونم می کرد

               با اینکه می دونستم هستی و گوشی رو بر نمی داری

               به خودم گفتم شاید خوابه که متوجه نمی شه اما دفعه ی

               آخر که بعد از چند تا بوق ، بوق اشغال برام پخش شد

               گفتم حتما الان نمی تونه حرف بزنه هر موقع که تونست

               میس میندازه تا براش زنگ بزنم اما دیشب تا صبح چشمم

               به صفحه ی موبایلم خیره موند ...............