نازنینم بهم گفتی اگه به ازدواج باهات فکر نکنم میتونم به عنوان

   یه دوست معمولی روت حساب کنم

   ولی من هر چی فکر می کنم میبینم بودنم واست فقط عذابه برای

   همین همون جوری که بی سر و صدا و یه دفعه اومدم تو زندگیت

   همون جور هم پامو از زندگیت میکشم بیرون

   دوستی ما با یه مسخره بازی از طرف من شروع شد و با احساس تو

   شکل گرفت ولی من هیچ وقت این احساس رو جدی نگرفتم برای

   همین ازت توقع ندارم احساسم رو درک کنی و دلم می خواد

   پایانِ دوستیمون ، پایانِ من باشه

   برای همین تصمیم گرفتم بهت بگم ازدواج کردم تا خبری رو که

   مدت ها منتظر شنیدنش بودی ، بشنوی و با خیال راحت ترکم کنی

   نمی خوام بگم می خوام خودکشی کنم چون قصدش رو ندارم ولی با

   حالی که من دارم امیدی به زندگی و زنده بودنم ندارم

   می دونم اگه یه روز سفر کنم و از این دنیا برم هیچ کس از نبودنم

   ناراحت نمیشه

   تو که اصلا نمی فهمی و  تازه به قول مامانم آدم یه چند وقت گریه

   می کنه و بعد یادش میره

   راستی خیلی دلم می خواست روی سنگ قبرم این شعر باشه

تا که بودیم نبودیم کسی

کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانید چو هست

نه در آن وقت که اقبال شکست

   ولی مشکل اینه که میترسم وقتی بارون خاکِ روی قبرم رو

   میشوره و این شعر رو میبینه بی اختیار یه تلخخند از روی ترحم

   برام بزنه و تو دلش بگه بیچاره چقدر خوش خیال بوده ، فکر میکرده 

   بعد از مرگ کسی یادش میکنه

   نمی دونم شاید تو یاد تنها کسی که بمونم مامانم باشه آخه میگن

   مادرا عاشق بچه هاشونن ولی این جمله هم شنیدم که میگن خاکِ گور

   سرده و آدم زود داغ عزیزش رو فراموش میکنه

   دلم خیلی پره ، پشتم شکسته ، قلبم زخمیه ، چشمام پره اشکه و

   آهِ حسرت رو لبامه

   حسرتِ روزهایی که به بیهودگی گذروندم و حالا دیگه فرصتی

   برای جبرانش ندارم و اگه یکمم فرصت باقی مونده باشه غرورم

   اجازه ی جبرانش رو نمیده