به روی گونه تابیدی و رفتی ، مرا با عشق سنجیدی و رفتی

تمام هستی ام نیلوفری بود ، تو هستی مرا چیدی و رفتی

کنار انتظارت تا سحرگاه ، شبی هم پای پیچکها نشستم

تو از راه آمدی با ناز و آن وقت ، تمنای مرا دیدی و رفتی

شبی از عشق تو با پونه گفتم ، دل او هم برای قصه ام سوخت

غم انگیز است تو شیداییم را ، به چشم خویش فهمیدی و رفتی

چه باید کرد این هم سرنوشتی است ولی دل را به چشمت هدیه کردم

سر راهت که میرفتی تو آنرا ، به یک پروانه بخشیدی ورفتی

صدایت کردم از ژرفای یک یاس ، به لحن آبی و نمناک باران

نمی دانم شنیدی برنگشتی و یا این بار نشنیدی و رفتی

عجب دریای غمناکی است این عشق ببین با سرنوشت من چها کرد

تو هم این رنجش خاکستری را ، میان یاد پیچیدی و رفتی

تمام غصه هایم مثل باران ، فضای خاطرم را شستشو داد

و تو به احترام این تلاطم ، فقط یک لحظه باریدی ورفتی

دلم پرسید از پروانه یک شب چرا عاشق شدن درد عجیبی است؟

و یادم هست تو یکبار این را ، ز یک دیوانه پرسیدی و رفتی

تو را به جان گل سوگند دادم ، فقط یک شب نیازم را ببینی

ولی در پاسخ این خواهش من ، تو مثل غنچه خندیدی و رفتی

دلم گلدان شب بوهای رویاست ، پر از اطلسی های نگاهت

تو مثل یک گل سرخ وفادار ، کنار خانه روییدی و رفتی

غروب کوچه های بیقراری ، حضورِ روشنی را از تو می خواست

تو یک آن آمدی این روشنی را ، به روی کوچه پاشیدی و رفتی

جنون در امتداد کوچه ی عشق ، مرا تا آسمان ها با خودش برد

و تو در آخرین بن بست این راه ،  مرا دیوانه نامیدی ورفتی

شبی گفتی نداری دوست من را ، نمی دانی که من آن شب چه کردم

خوشا بر حال آن چشمی که آنرا ، به زیبایی پسندیدی و رفتی

هوای آسمان دیده ابری است ، پر از تنهایی نمناک هجرت

تو تا بیراهه های بیقراری ، دل من را کشانیدی و رفتی

کنار دیدگانت چشمه ای بود و من در پای چشمه تشنه ماندم

تو بی آنکه بپرسی این عطش چیست ز آب چشمه نوشیدی و رفتی

پریشان کردی و شیدا نمودی ، تمام جاده های شعر من را

رها کردی،  شکستم ، خورد گشتم ، تو پایان مرا دیدی و رفتی