هر چه از روشني و سرخي داريم  برداريم

در کنار هم بنشينيم و بگذاريم

که دوستي ها

سري باشند در برابر تاريکي
 

بنشينيم و شاد باشيم و بگوييم و بخنديم

بگذاريم هر چه تاريکي است

هر چه سرما و خستگي است

تا سحر از وجودمان رخت بربندد

تا صبح شب يلدا بيداري را پاس داريم

و سرخي انار را اسلحه اي سازيم

براي نبرد با ظلمت

تا صبح راهي دراز است

 شب یَلدا یا شب چِله آخرین شب آذرماه، شب پیش از نخستین روز زمستان و درازترین شب سال

 است.

 ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام آن را مبارک می‌دارند و این شب را جشن می‎گیرند.

 این شب در نیم‌کره شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن شب به بعد

 طول روز  بیشتر و طول شب کوتاه‌تر می‌شود.

 ایرانیان باستان با این باور که فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بلندتر می‎شوند و

 تابش نور ایزدی افزونیمی‌یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید

 می‌خواندند و برای آن جشن بزرگی بر پا می‌کردند.

شب است و گيتي غرق در سياهي

شب بلند است و سياهي پايدار ، ولي

باور به نور و روشنايي است ،

که شام تيره ما را ، از تاريکي مي رهاند

و از دل شبهاي يلدا ، جشن مهر و روشنايي به ما ارمغان مي رساند

تيرگي هاتان در دل نور خاموش باد ،

شب يلدا را به نور قرنها قدمت جاري نگه داريم . . . .